Titel: Geweten (ode aan Poe)
Gepubliceerd in: De Griezelbuskrant (Uitgeverij Leopold, 2025), p. 3
Echt, zeg niet dat ik gek ben. Dat ben ik niet. Gekken weten niets. Mijn zintuigen zijn messcherp geworden. Elke schaduw, elke zucht, elke verloren herinnering snijdt me open als glas; dun en genadeloos.
Achter in een zolderkast, tussen dozen vol vergeten winters en andere spullen die nagalmen van vroeger, ligt het boek. De Griezelbus. Mijn kindertijd bevond zich tussen die versleten omslagen, begraven maar nooit vergeten. Als kind las ik het eindeloos, tot de lijm de pagina’s losliet, tot de personages echte stemmen kregen in mijn hoofd. Ik wist dat ik het moest loslaten. Op een dag heb ik het opgeborgen, ver weg. Onteerd. Een noodzakelijk offer aan de volwassenheid. Dacht ik.
Maar nu hoor ik het.
’s Nachts, als alles stil is, begint het te ritselen. Niet luid. Subtiel. Eerst hoopte ik dat het mijn verbeelding was, een overgevoeligheid van mijn zintuigen. Maar het houdt aan. Het roept. Niet met woorden. Nee, met herinneringen. De geur van regen op schoolkamp, de koude aanraking van buitensluiting, lezen onder het dekbed, de haperende magie van kind-zijn.
Ik droom ervan. Ik sta weer op die zolderkamer, het boek in mijn schoot, mijn vingertoppen grijs van stof. Als ik wakker word, voel ik iets kijken. Iets wachten.
Ik heb de kast gesloten, opgestapelde dozen ervoor gezet, toch helpt het niet. Het boek klopt. Geen verstopt hart, maar een ritme van geweten.
Gisteren trok ik de kast open. Mijn handen trilden. Ik wilde het alleen vasthouden. Even maar. Zodra ik het opende, begon het écht. De zinnen zongen, fluisterden dwingend, grepen me vast. Ik las tot het ochtend werd.
Ik weet dat ik het terug moet leggen. Maar wat als het dan harder gaat roepen?
Wat als het nooit meer zwijgt?
Sindsdien ligt het boek weer naast mijn bed. Toch voel ik ‘s nachts iets wakker worden. Iets ouds, als een echo van ooit. Iets waarvan ik weet dat het nooit had mogen terugkeren. ‘Ferluci!’, schreeuwde ik. ‘Hier is het!’.


In 2025 werd er een schrijfwedstrijd uitgeschreven ter ere van het vijfendertigjarig bestaan van De Griezelbus (1991) van kinderboekenschrijver Paul van Loon. Het winnende verhaal zou verschijnen in een speciale editie van De Griezelclub-krant. Als kind verslond ik de boeken van Van Loon, dus kon ik de mogelijkheid niet laten liggen. Zijn werk wekte immers mijn liefde voor horror en mijn blijvende nieuwsgierigheid naar de geheimen die boeken verbergen. Het was mijn allereerste verhaal, en ik voelde me vereerd om uitgekozen te worden. Zo viel mijn fictie-debuut in bijna alle boekwinkels te vinden in de gratis te verkijgen De Griezelbuskrant.
Het is een kort verhaal over de betekenis van boeken, de kracht van verhalen en over de rituelen die horen bij het onontkoombare opgroeien. Een ode aan de gekoesterde jeugdboeken die je ooit verslond, maar die nu in dozen op zolder liggen te verstoffen. Boeken waarvan de inhoud is vergaan tot een vage herinnering. Boeken waarvan je diep van binnen weet dat je ze eigenlijk na al die jaren weer eens moet oppakken. Ze roepen. Toch aarzel je, bang dat om de oude magie te verstoren. Dat die oude magie, die ooit zo vanzelfsprekend leek, voorgoed is vervlogen. Paul van Loon was voor velen een poortwachter voor griezelverhalen, een gids die met ‘grumor’ zijn jeugdige lezers de fantastische wereld van horror binnenleidde. Vandaar dat dit korte verhaal ook gebaseerd is op Edgar Allen Poe’s The Tell-Tale Heart.